Joostjan vertelt: De Merommial en de Viking in de Waard

image

Een overheerlijk middagje koers, beschreven  in twee delen

 

I: De Merommial
De Arno Wallaard Memorial kwam door Lexmond en ik stond bij de benzinepomp aan de rand van het dorp. Eerst waren er agenten in felgele jassen die de kruispunten afzetten, daarna kwamen er auto’s en motoren en vervolgens was er een kopgroep van drie. Het was net alsof ze verrezen uit een zee van fluitenkruid en gele bloemen, die golfde in de straffe wind. Er waren meer mensen die kwamen kijken naar de koers. Zoals een man en een vrouw die duidelijk veel verstand hadden van de wielersport en ook nog eens bekend waren met het wereldje.

Lees meer

De Memorial is voorbij…

De AWM 2014 is voorbij.. We kijken wederom terug op een geslaagde Arno Wallaard Memorial. We zijn enorm dankbaar dat zoveel mensen hebben meegewerkt aan een evenement van deze omvang. In geld, in arbeid, in geduld of in wat voor vorm dan ook. Een evenement wat verbroedert. Een memorial aan die energieke jongeman aan wie de koers haar naam dankt, aan die bezielende man die we dit jaar voor het eerst moesten missen, aan… Zoals Bram van der Wal in zijn speech tussen de middag aangaf, er is geen algemene wielermemorial, maar volgers, organisatoren en deelnemers hebben vandaag kunnen beleven hoe bijzonder deze koers is. We doen het voor elkaar, we doen het met elkaar. Vreugde en verdriet, we delen het als soort van polderfamilie.

Lees meer

Voor de trofeeën en voor de Airmiles

162

Mijlenver niks. Of niks: zand, stof, luchtspiegelingen op het asfalt. Of asfalt: dat is niet het hoofdingrediënt van deze opeenvolging van mensdiepe kuilen. Niet erg, dat was te verwachten in deze contreien, op het donkere continent. Een grotere zorg: de grenswachter die met zijn Kalashnikov is begonnen te zwaaien, de karavaan tot stilstand heeft gebracht en nu salvo’s in de lucht vuurt om daarmee duidelijk te maken dat hij tol gaat innen en dat de ploegleiders die gaan betalen. Wachten of doorkoersen? De vraag bevat het antwoord al: de koers wacht op niemand.

Lees meer

Joost-Jan vertelt: D’n dijk rond

IMG_0525

‘Als je echt hard wil fietsen, moet je mee de dijk rond’, zei een jongen van de club. De volgende zaterdag ging ik mee en meldde ik mij net na de middag bij Jan Boom aan de Laak. ‘Gaat Tjerk niet mee?’ Vroeg een jongen die zich voorstelde als Xander Moerman. Hij droeg een geel pak waarop in rode letters Rietveld stond geschreven. Ik kende zijn naam uit de krant. ‘Tjerk moet koersen’, zei Jan. Even later reden we twee aan twee door Lakerveld. Op de Tolstraat sloten twee kleine mannen aan. De een had een baardje en de ander, duidelijk de jongste, had een iets te gebruinde kop met krullend haar. Hij zag er messcherp uit en droeg veel kleding. Net voorbij Plieger sloot nog iemand aan. Hij was lang, mager en kalend en deed meteen alsof hij demarreerde.

Lees meer

Poldrièn praat met: Thijs Zonneveld

Thijs

ThijsThijsHet is zonnig, het is warm, het is woensdagmiddag. Boven de A27 danst de lucht, achter het glas dansen de koolzuurbelletjes. Dat het warm is achter het nu nog koude en aangeslagen glas, Poldrièn houdt voorlopig het hoofd nog koel. Op naar de Grote Stad waar duizendpoot Thijs Zonneveld woont, midden tussen het leven maar toch in de rust. Welke deur is het? Links en rechts dragen hetzelfde nummer, maar de rechtse heeft karakter en de linkse niet. Vraag Poldrièn niet waarom, geloof hem maar op zijn woord. Die rechtse is het dus, maar open gaat ‘ie niet. Thijs doet nog even gauw wat boodschappen met zijn vriendin en hun 5 maanden oude dochtertje..

Lees meer

De strijd die langer duurt dan één AWM…

Oostlander_vs_Buyk

21 april 2013, een uur of half 6 ‘s middags. Dus lucht is zwanger van kreten om Coen Vermeltfoort, Niko Eeckhout en Mike Teunissen, maar die rijden nog een aantal plaatselijke rondes, ver voor het geslagen peloton uit. “Geslagen” is nog een understatement: die lui zijn niet eens meer in koers, DNF krijgen ze achter hun naam. Met lede ogen staan deze renners achter een hek te wachten totdat de kopgroep hen kruist en ze eindelijk het plaatselijke rondje mogen betreden om zo onopvallend mogelijk over de finish te bollen.

Lede ogen? Geslagen? Uitbollen? Ja de profrenners wel ja, maar hier, stilstaand achter dat hek, kijken twee mannen het licht uit elkaars ogen.

Lees meer