Hur jag vann Arno Wallaard Memorial – Edvins verhaal

edvin

Er zijn maar weinig keren dat je wakker wordt en er zo van overtuigd bent dat je zult winnen als ik deed afgelopen zaterdag. Ik vertelde mijn kamergenoot Odd dat ik niet zou vergeten mijn podiumpetje mee te pakken zodat ik niet om het hand zou zitten op het podium. In het Frans vertelde ik Alain: “Vandaag zal ik winnen. Op anderhalve finaleronde van de finish ga ik solo.” Hij antwoordde minder overtuigd “Waarom niet?”.

Lees meer

Joostjan vertelt: De Merommial en de Viking in de Waard

image

Een overheerlijk middagje koers, beschreven  in twee delen

 

I: De Merommial
De Arno Wallaard Memorial kwam door Lexmond en ik stond bij de benzinepomp aan de rand van het dorp. Eerst waren er agenten in felgele jassen die de kruispunten afzetten, daarna kwamen er auto’s en motoren en vervolgens was er een kopgroep van drie. Het was net alsof ze verrezen uit een zee van fluitenkruid en gele bloemen, die golfde in de straffe wind. Er waren meer mensen die kwamen kijken naar de koers. Zoals een man en een vrouw die duidelijk veel verstand hadden van de wielersport en ook nog eens bekend waren met het wereldje.

Lees meer

De Memorial is voorbij…

De AWM 2014 is voorbij.. We kijken wederom terug op een geslaagde Arno Wallaard Memorial. We zijn enorm dankbaar dat zoveel mensen hebben meegewerkt aan een evenement van deze omvang. In geld, in arbeid, in geduld of in wat voor vorm dan ook. Een evenement wat verbroedert. Een memorial aan die energieke jongeman aan wie de koers haar naam dankt, aan die bezielende man die we dit jaar voor het eerst moesten missen, aan… Zoals Bram van der Wal in zijn speech tussen de middag aangaf, er is geen algemene wielermemorial, maar volgers, organisatoren en deelnemers hebben vandaag kunnen beleven hoe bijzonder deze koers is. We doen het voor elkaar, we doen het met elkaar. Vreugde en verdriet, we delen het als soort van polderfamilie.

Lees meer

Voor de trofeeën en voor de Airmiles

162

Mijlenver niks. Of niks: zand, stof, luchtspiegelingen op het asfalt. Of asfalt: dat is niet het hoofdingrediënt van deze opeenvolging van mensdiepe kuilen. Niet erg, dat was te verwachten in deze contreien, op het donkere continent. Een grotere zorg: de grenswachter die met zijn Kalashnikov is begonnen te zwaaien, de karavaan tot stilstand heeft gebracht en nu salvo’s in de lucht vuurt om daarmee duidelijk te maken dat hij tol gaat innen en dat de ploegleiders die gaan betalen. Wachten of doorkoersen? De vraag bevat het antwoord al: de koers wacht op niemand.

Lees meer

Joost-Jan vertelt: D’n dijk rond

IMG_0525

‘Als je echt hard wil fietsen, moet je mee de dijk rond’, zei een jongen van de club. De volgende zaterdag ging ik mee en meldde ik mij net na de middag bij Jan Boom aan de Laak. ‘Gaat Tjerk niet mee?’ Vroeg een jongen die zich voorstelde als Xander Moerman. Hij droeg een geel pak waarop in rode letters Rietveld stond geschreven. Ik kende zijn naam uit de krant. ‘Tjerk moet koersen’, zei Jan. Even later reden we twee aan twee door Lakerveld. Op de Tolstraat sloten twee kleine mannen aan. De een had een baardje en de ander, duidelijk de jongste, had een iets te gebruinde kop met krullend haar. Hij zag er messcherp uit en droeg veel kleding. Net voorbij Plieger sloot nog iemand aan. Hij was lang, mager en kalend en deed meteen alsof hij demarreerde.

Lees meer