10 years of remembering and forgetting

10 YEARS OF REMEMBERING AND FORGETTING

28 February 2005, around 10 in the morning. My brother Arno and I were team mates and we studied our race calendars together. Races like Rund um den Henninger Turm, Olympia’s Tour, Omloop van de Alblasserwaard and for Arno also: the Schaal Sels. We had a good laugh about the odd names that Belgians sometimes give to their races, briefly checked who this mr. Sels was, closed our laptops and went for an easy ride.

28 February 2006, a little after 9 in the PM. I was already in bed because cycling took its toll on my body: glandular fever. Apart from me, only my mom was at home. She was cooking her special rice pudding to welcome Arno with when he’d return home hungry from training on the track.

But the phone rang.

But my mom woke me up.

But everything changed.

28 February 2016, around say 8 PM. We immerse ourselves in one of our best family memories: we’re watching a recording of the Espoirs Nationals of 2001. My father says he still knows exactly where he was: “I ran into a family’s house, straight towards their TV”. I remember too: I was inside a van of Dutch TV, helping with the production because I knew all riders’ names. Arno won. At the ceremony we loudly cried of happiness.

When you only have memories of someone dear to you, you fight against forgetting. An impossible battle. It makes losing somebody go on for years and years. But sometimes you win!

Recently, while I was at work, Arno’s phone number just popped into my head out of nothing. I dialed the number and held my breath. A lady named Inge answered the phone. And I smiled. Because for some 20 seconds I had travelled back in time, back to when Arno would pick up the phone if I called him.

Looking back at 10 years of Arno Wallaard Memorial I can only say that I’m utterly happy and thankful because of the fact that it was initiated, and for how it has gained beauty every year. There are plenty of ideas and energy left, so I hope that we will continue this for 10 more years, and then another 10. To keep the memories lively, and to never forget how awesome it is that we’re alive. And kicking!

 

10 JAAR LANG HERINNEREN EN VERGETEN

28 februari 2005, een uurtje of 10 ’s ochtends. Arno en ik waren ploegmakkers en namen samen onze wedstrijdkalenders door. Houtse Linies, Olympia’s Tour, Omloop van de Alblasserwaard, en voor Arno ook: de Schaal Sels. We lachten smakelijk om de vreemde namen die Belgen hun koersen soms geven, checkten toch even wie die Sels dan wel was, klapten onze laptops dicht, en gingen een rondje losrijden.

28 februari 2006, iets na 9 uur ’s avonds zal het zijn geweest. Ik lag al op bed want ik had mezelf een ziekte van Pfeiffer aangefietst. Alleen m’n moeder was thuis. Ze maakte rijstepap voor als Arno hongerig terug zou komen van een training op de baan in Sloten.

Maar de telefoon ging.

Maar m’n moeder wekte me.

Maar alles werd anders.

28 februari 2016, een uur of 8 ’s avonds. We beleven één van onze mooiste familiegebeurtenissen nog eens: we kijken het beloften-NK in Nijmegen terug. “Ik weet nog precies waar ik toen was”, zegt m’n vader, “bij mensen hun huis ingerend en achter de TV gedoken”. Ik weet het ook nog precies: in het busje van de NOS, meegeholpen met de regie. Bij de huldiging jankten we met z’n allen van geluk.

Als je enkel nog herinneringen hebt van iemand die je dierbaar is, dan knok je tegen het vergeten. Een onmogelijke strijd, waardoor iemand verliezen jarenlang voortduurt. Maar soms win je ook!

Pas, middenop een werkdag, schoot zomaar opeens Arno’s telefoonnummer in m’n hoofd. Ik belde het en hield m’n adem in. Zou ik zijn stem nog eens horen op z’n voicemail? Inge uit Schalkwijk nam op. En ik glimlachte. Want een seconde of 20 was ik terug geweest in de tijd, de tijd waarin Arno de telefoon opnam als ik hem belde.

Terugkijkend op 10 jaar Arno Wallaard Memorial kan ik alleen maar zeggen dat ik onbeschrijfelijk blij en dankbaar ben dat ‘ie in het leven is geroepen, en elk jaar een stukje mooier is geworden. Er zijn nog ideeën en energie zat, dus ik hoop dat we er nog 10 jaar mee doorgaan en dan nog eens 10.

Om de herinneringen levend te houden, en om niet te vergeten hoe gaaf het is dat we d’r zijn!