Dit jaar wordt het startschot van onze elitewedstrijd gelost door een oud-winnaar van de Arno Wallaard Memorial én een vriend van de veel te vroeg overleden naamgever van onze wedstrijd. En dat winnen en vriend-zijn, die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Cornelius van Ooijen had het winnen van deze wedstrijd bovenaan zijn prioriteitenlijst staan sinds 2006. Het koste hem twee jaar en toen lukte het al. Hij verwerkte zijn emoties met zijn benen, geselde zijn trappers en was de snelste in een sprint-a-deux. 18 jaar later is ‘Cok’ terug. Nu vader van een prachtig gezin, hardwerkend in het familiebedrijf, en klaar om een nieuw peloton op weg te sturen voor hun strijd in de polder. Dit is wat Cornelius met ons deelde:
Als jong broekie zag ik jaarlijks een sliert renners over de Voordijk richting Schelluinen denderen tijdens de Ronde van de Alblasserwaard. Toen had ik nooit gedacht dat ik daar ooit onderdeel van uit zou maken. Tot het moment dat mijn broer Johan wielrenner werd. Hij bracht het wielervirus binnen in huize Van Ooijen en dat koersen leek mij ook wel wat. Na een zomer heel hard werken, kocht ik vol trots een Colnago Titanio.
Maar met een fiets alleen kun je nog niet koersen. Om te leren koersen moet je eerst trainen en gelukkig reed er al een groepje leeftijdsgenoten rondjes door de Alblasserwaard, bij wie ik mijn karretje mocht aanhaken. Een van die jochies was Freekie Wallaard en al snel zat ik dagelijks na het fietsen aan de keukentafel bij de familie Wallaard in Noordeloos. Zodoende leerde ik deze van koersverzotte familie kennen. Arno als de grote broer die al zo dicht tegen het profrennersbestaan aanzat en Jaccolien die meedraaide in de top van het Nederlandse dameswielrennen.
Bij de wedstrijden die we reden, van Groningen tot Maastricht, kon ik altijd meerijden met de familie Wallaard en langzaam maar zeker ging ik Aco en Frieda zien als mijn ‘wielrenouders’. We leerden dat plezier (veel plezier) en prestaties hand in hand gaan en we gingen tijdens de koers voor elkaar door het vuur.
Eind 2005 werd Arno profwielrenner en in die periode trainden we steeds vaker samen. ’s Morgens altijd eerst een goeie bak koffie bij Arno thuis en daarna stapte hij met een grote grijns op zijn gezicht de fiets op om datgene te doen wat hij het liefste deed. Aan die mooie periode kwam veel te snel een einde. Arno werd ons abrupt ontnomen.
Twee jaar later won ik de memorial. Mijn meest waardevolle en emotionele overwinning als renner. Dit jaar heb ik de grote eer om het startschot te mogen lossen, waar ik stiekem al vele jaren op hoopte. Degenen die Arno gekend hebben: denk vandaag nog een keer extra aan die grote grijns en geniet van de sport waar Arno ook zo verzot op was!