Helaas mocht ik maar heel kort, veel te kort, van de aanwezigheid van Arno genieten. Slechts kort waren wij ploegmaatjes en toch heeft hij zoveel indruk bij mij achtergelaten. Bij de amateurs hebben wij nooit met of tegen elkaar gekoerst omdat ik vooral Duitse koersen reed. Achteraf beziend, moet ik zeggen dat ik uit een andere wereld leek te komen, Oost-Duitse sportmentaliteit en de daarmee gepaarde serieusheid!

Wielrennen ging voor mij om harder werken, meer afzien, meer doen dan de rest. Dit was ook bij mij en mijn vroegere collega’s te zien. Wij keken nors en serieus. In de winter waarin ik prof werd, kwam ik een andere slag mensen tegen: grappen makend, luidruchtig, flauw, clownesk en vooral met een glimlach. Uitspringer in deze groep was Arno. Zelfs in de regen en kou verloor hij deze glimlach niet en bleef de situatie positief bekijken.

Al snel wilde ik graag bij hem in de buurt zijn, het gaf mij de juiste energie.
Het gaf iedereen de juiste energie en heeft nog jaren in de ploeg ervoor gezorgd dat we niet vergaten waar het om draait in een team: kameraadschap, plezier maken en de echte menselijke connectie. Juist het laatste leek door de professionalisering in de wielersport steeds meet naar de achtergrond te verschuiven.

Ik wens de huidige en toekomstige generatie wielrenners en sporters een briesje Arno Wallaard, met een grote glimlach en veel speelsheid het afzien op de fiets te trotseren.

*Paul Martens werd in seizoen 2006, tegelijk met Arno, prof bij Skil-Shimano. Hij reed daarna voor Rabobank, Belkin, LottoNL-Jumbo en Jumbo-Visma. Bij die laatste ploeg is hij nu werkzaam als Head of Rider Apparel.